La Martorana e San Cataldo

Historia

Santa Maria dell’Ammiraglio ufundował w 1143 roku Giorgio d’Antiochia, admirał Rogera II. Martoraną nazywa się ją od klasztoru Eloisy Martorany, którego mniszki przejęły kościół w XV wieku — tym samym zakonnicom przypisuje się marcepanowe owoce noszące tę nazwę.

Bizantyjskie mozaiki należą do najstarszych na Sycylii: widać na nich Rogera II koronowanego wprost przez Chrystusa i Giorgia klęczącego u stóp Madonny. W XVII i XVIII wieku kościół wydłużono i ozdobiono w duchu baroku, więc obie epoki dzielą jedną nawę. Dziś liturgię w obrządku bizantyjskim sprawuje tu wspólnota italo-albańska.

San Cataldo obok zbudował około 1160 roku Maione di Bari, admirał Wilhelma I: trzy czerwone kopuły, surowe wnętrze, nigdy nieozdobione. Oba kościoły od 2015 roku należą do obiektu UNESCO.

Dlaczego warto

Wejdź do Martorany i od razu spójrz w kopułę: błogosławiący Chrystus w otoczeniu aniołów to obraz, który zostaje. Potem znajdź przy wejściu dwie kwatery z Rogerem i Giorgiem. San Cataldo jest przeciwieństwem: nagi kamień, światło spadające z kopuł, cisza. Dzieli je dziesięć metrów, a wydają się dwoma światami.