Castello della Cuba

Historia

Cubę zbudował w 1180 roku Wilhelm II, co odnotowuje arabska inskrypcja biegnąca pod blankami. Stała pośrodku wielkiego sztucznego jeziora w parku Genoardo, razem z Zisą: pawilon na odpoczynek króla, z sadzawkami, fontannami i centralną salą otwartą ku niebu.

Architektura idzie za wzorami fatymidzkimi z Afryki Północnej: prostokątny plan, wysunięte wieże po bokach, wysokie ślepe arkady, muqarnas w narożnikach. Boccaccio wybrał ją na scenerię jednej z opowieści Dekameronu, tej o Gianie di Procida i Restitucie.

Przez stulecia bywała lazaretem, a potem koszarami kawalerii: do dziś wchodzi się przez dziedziniec koszar Tuköry przy corso Calatafimi. Od 2015 roku należy do arabsko-normańskiego obiektu UNESCO.

Dlaczego warto

Dziwnie się przechodzi przez dziedziniec koszar, żeby dotrzeć do pałacu z XII wieku, i właśnie ta osobliwość czyni tę wizytę pamiętną. W środku jest pusta skorupa ze złocistego kamienia, bez dachu, z niebem zamiast sufitu: popatrz na nisze z muqarnas w narożnikach i wyobraź sobie otaczającą ją kiedyś wodę. Jest bardziej kameralna niż Zisa i często masz ją dla siebie.