Ponte dell’Ammiraglio

De geschiedenis

De brug werd rond 1131 gebouwd in opdracht van Giorgio d’Antiochia, admiraal van Rogier II, om de stad te verbinden met de tuinen en landerijen aan de overkant van de rivier de Oreto. Twaalf spitse stenen bogen, met pijlers beschermd door ijsbrekers: een stuk Normandische ingenieurskunst dat negen eeuwen heeft standgehouden.

Op 27 mei 1860 was de brug het toneel van het treffen tussen de Duizend van Garibaldi en de Bourbonse troepen, voordat zij de stad binnentrokken via Porta Termini. Die episode leeft voort in de naam van de straat die ernaartoe loopt, corso dei Mille.

In 1938 werd de Oreto omgeleid en bleef de brug droog liggen, midden in een tuin. Sinds 2015 maakt ze deel uit van het UNESCO-erfgoed Arabisch-Normandisch Palermo en de kathedralen van Cefalù en Monreale.

Waarom het de moeite waard is

Een brug zonder rivier heeft iets surreëels: je loopt eroverheen boven een grasveld en beseft hoe lang hij is en hoe de bogen naar het midden toe oplopen. Bekijk de stenen van de pijlers, in een punt gehakt om een stroming te breken die er niet meer is. Hij ligt buiten de toeristische routes, en precies daarom blijft hij hangen als een stuk echt Palermo.